O xoves 8 de maio, en Ares, terá lugar a presentación de Unha falsa luz, de Xavier Alcalá, e Liberdade relixiosa e asentamento dos protestantes en Galicia, de Mª del Salvador e Benito González Raposo.

«Bruxelas, praza de Sablon. Con cervexa celébrase un triunfo: a subvención do Consello Europeo de Investigación a un proxecto «no límite do coñecemento» dunha universidade galega. A celebración leva a falar de docencia e investigación: seica o bo docente non precisa ser investigador senón explicador, motivador. ¿Cómpre facer a investigación na universidade, na empresa ou no centro de transferencia do coñecemento? Se cadra, os investigadores deberían saír do circuíto do ensino e só algún, dotado especialmente para ensinar, podería optar temporalmente polas aulas.
Resulta claro o que paira no ambiente da capital da Unión: ou se descobre, se inventa e se aplica o inventado, ou se languidece e se desaparece do mapa. ¿E que ministerio deberá ocuparse da descuberta do ignoto e da aplicación do xa descuberto? […]» (Artigo completo en La Voz de Galicia)

«Escena de cidade galega: dúas mozas entran nun outlet elegante e póñense a remexer, colocan blusas e saias sobre as partes correspondentes dos corpos, fan chanzas entre elas e, por fin, con algo escollido, diríxense a unha dependenta que as estaba a observar. Para o seu abraio, esta zorrégalles: «No me habléis en gallego, que esto es una tienda de modas…».
No bilingüismo non cre ninguén que saiba de sociolingüística. Como moito, pódese admitir a diglosia consciente e respectuosa; pero en Galicia a diglosia é inconsciente e agresiva para o galego. Séculos de represión da lingua patrimonial conduciron a que nela non se deba falar de cousas finas, coma a roupa chic. Os comerciantes galegos son parte dun pobo que toma o propio como inferior, ao que só lle concede un vago valor folclórico. […]» (Artigo completo en La Voz de Galicia)

O venres 18 ás 20:00 no Museo Manuel Torres de Marín terá lugar a presentación da novela de Xavier Alcalá Unha falsa luz, terceira parte da triloxía “Evanxélica memoria”. No acto acompañarán ao autor Esther Crespo Iglesias (Concelleira de Cultura de Marín), Xulio Torres (pastor evanxélico) e Marta Piñeiro (colaboradora do programa “Nacer de novo” da TVG).

«A electrónica tivo a súa aplicación inicial nas radiocomunicacións. Por iso en España se comezou a estudar na Escola de Telecomunicación. Pola mesma razón foron enxeñeiros dese ramo os primeiros en traballaren nas novas técnicas de apoio ao diagnóstico médico, chamadas no seu conxunto electromedicina.
De Telecomunicación era o profesional que lle montou ao marqués de Villaverde o primeiro ecocardiógrafo usado nun hospital español. O enxeñeiro, que lle entregara ao xenro do Xeneralísimo o cartón de presentación onde constaba o seu título, lembra cómo o fatal transplantador de corazóns lle dixo á súa secretaria: «Señorita, dele línea aquí al mecánico» cando houbo necesidade de comunicar coa empresa vendedora do aparello.
Esta anécdota sitúanos no intre en que se comezaban a aplicar as técnicas da información e a comunicación a centros médicos, gobernados por «bruxos» que se facían chamar doutores sen o seren. Mais correron as décadas e agora hai cooperación, maridaxe admirativa, entre médicos instrumentistas e enxeñeiros deseñadores de instrumentos. […]» (Artigo completo en La Voz de Galicia)

«George Borrow é o autor de The Bible in Spain , libro de grande interese para coñecermos a historia de España. Nel conta as súas andanzas por un país horrendamente atrasado e sometido ao peor dos Borbóns, Fernando VII. Entre outras curiosidades, Borrow deixa ver trazos da vida dos xitanos cos que conviviu, seres desprezados e maltratados, á marxe dos distintos pobos do reino. Ninguén quería os amigos de «don Jorgito el inglés», evanxélico que escribiu partes do Novo Testamento en caló, lingua xeral dos calés naquel tempo, necesitados de intérpretes para o castelán.
Cento cincuenta anos despois oíase dicir aos paisanos galegos que os xitanos eran moi listos porque sabían falar castelán: seica os errantes foran chegando a Galicia coa fala superior aprendida. Mais, aínda así, ninguén quería trato con eles.
Hoxe os calés teñen apenas un acento peculiar e conservan algunha palabra propia; mesmo faltos de escola, saben expresarse con claridade na lingua franca de España. Daquela, pódeselles dicir sen medo a non o entenderen que as sociedades modernas funcionan sobre conceptos básicos coma o da identidade persoal, a instrución, a preparación para o traballo, o traballo, o domicilio, o rexistro de propiedades, o pago de impostos, o respecto ás leis que se fan nos Parlamentos… […]» (Artigo completo en La Voz de Galicia)

«La Voz de Galicia vén de publicar unha interesante reportaxe sobre as ferias (e nalgún caso feiras) dos galegos en Portugal. Preguntados hostaleiros portugueses acerca da lingua en que prefiren que se lles fale, trunfa «o castelhano». Segundo un entrevistado, porque, por exemplo, os portugueses confunden o xantar de aquén do Miño co «jantar» de alén. Seica prefiren oír «cena» en castelán, que significa «escena» en portugués: iso (¡oh, misterio das falas!) non induce a erro.

No miolo de respostas de tal guisa está o profundo complexo de inferioridade lingüística de boa parte dos portugueses, alimentado por unha perversa política nacionalista lisboeta. Todo o que vén do Norte chéiralles mal aos estremeños que impuxeron por vía administrativa a súa fala mestiza, tocada de mozárabe e árabe, impregnada de castelán. O Norte son as orixes; alí, na «Galiza» (que é a matriz) dicíase «leituga», mais cómpre dicir «alface». O Norte asusta coa memoria da fala primixenia; e resulta moito máis interesante tentar o «portunhol» do que se mofan quen teñen por fala natural o castelán. […]» (Artigo completo en La Voz de Galicia)

«Bruxelas. Orballo mesto, flamengo, esvaece os farois da Place de Luxembourg. No típico Le London , un ourensán físico de partículas elementais, un santiagués biólogo mariño e mais un enxeñeiro telemático ferrolterrán falan da orixe do Universo, de enerxía positiva e negativa, do balance enerxético, da transformación das enerxías…

Mais pouco a pouco, por vía enerxética, a conversa cae en algo máis inmediato: a necesidade de viaxar. Para os tres Galicia é unha incrible fin de mundo, desde a que só se pode chegar a Bruxelas dando varios saltos, perdendo unha xornada laboral. E o peor é que esa fin de mundo ten o que merece: sobre unha mesma autoestrada, tres aeroportiños sen capacidade de conectaren coa capital da Unión Europea.

Os galegos seica andan fascinados coa velocidade e a comodidade dos AVE que os han deixar nunha estación de Madrid, onde todo acaba; e non pensan nas vantaxes dos avións que os poden levar ás capitais onde comezan os negocios verdadeiros… Os trens de alta velocidade teñen xustificación onde a terra o permite; pero non onde construír vías expeditas, a base de túneles e viadutos, supón un gasto enerxético incalculable. […]» (Artigo completo en La Voz de Galicia)